پنجشنبه برگ دیگری بر تاریخ پرماجرای این دوره دنیای عرب رقم خورد و زمان نشان داد که خودکامگی پایدار نمی ماند. بیداری جهان عرب نشان داد که هر اراده ای آخر ثمری است و این حاکمان آنها هستند که پیچیدگی آن را رقم می زنند.

حادثه روز پنجشنبه و آن هم در لیبی تفاوت اساسی با دیگر انقلاب ها در جهان عرب داشت و آن اینکه دیکتاتوری که بر خودکامگی خود اصرار می ورزید چنان از پای در آمد که باید با تنی خون آلود به خاک سپرده شود و این خواری است که بر نام او و خانواده اش سال های سال به یادگار می ماند.

گذر زمان نشان می دهد که تسلیم در برابر ملت آزادی خواه هرچند دیرهنگام خوب است و آن هم به ارزش تنی سالم! حال اگر هم در طول محاکمه اش کشته شود لااقل فرصت داشته تا حرف های ناگفته اش را بر زبان براند و این همان چیزی است که مبارک و بن علی آن را بدست آوردند. و قذافی هم مرد و آن هم به بهای یکدندگی اش.

امید که سایر حکومت های خودکامه به ندای آزادی خواهی ملت شان گوش فرا دهند و خود را نماینده تام ملت شان معرفی نکنند چرا که اگر چنین کنند سرنوشتی همچون قذافی خواهند داشت